زمزمه های دل

X

زمزمه های دل

زمزمه های دل


معمولاً کار های من در قالب غزل است اما گاهی شعر در قالبی دیگر می نشیند که دیگه تقصیر از من نیست و کاستی ها از من است که شاعر بودن را ادعا کرده ام بی آنکه شاعر باشم ، با این همه از نقد و نظر محرومم نکنید که سخت نیازمند نظرات شمایم . با این سپید چه نظری دارید ؟ درمن به گستره‌ی تنفس جاری باش ؛ تا باد ، در امتداد دست هایت حیران براندم – بر موج – و شرجی این چشمهای خیره به ساحل بخیساند پیراهن آویزان بر بادبان لنج . دم کرده است ، تقلاّی دیشب دریا در عبور بازدمهایم و کف نشسته بر سواحل سنگی انگار ؛ دست بی‌نمک ام – تا صبح – پاروی قایق شکسته ای شده باشد در دست های باد بر من ببار ؛ تا خاک شور را بر دوش بگیرم و برخیزم عبور کنم از لا به لای ریگ و حل شوم در نیل راهی نمانده تا خلیج بزرگ چشمانت شب را ، فانوس می‌آویزم بر دماغه‌ی قایق و چشم می دوزم به سمت ستاره ها ... ترسی نیست . 8 / 4 / 86 این هم یک غزل کازرونی دیگه برای دوستانی که خواسته بودند : اَ اي همه حُسنوی خدا یه مهربونی کم داره اِیْنه مثال سلب و گل قدّ و بالوی خرّم داره چیش نگْ بُوگو دریویْ خدا،قدّ وبالش تُنگُر طِلا لب نگْ بُوگو چیشمِیْ صفا،نم بی وفوی چه غم داره ؟! بدبخت،دلْ بدبختِ مو ، شُوْ رُو مثِ کَهره‌یْ کَلُو تُو کوچه‌یِ عشقِش وِلُوْ ، شیوَن کُنون ، ماتم داره اَ زندهي خو واشدُم ، دَم رُو همه رسوا شدُم مِثْ مُردُهوی ته چا شدُم، حالْ مِیْ یه ذرّه‌یْ رحم داره ؟! هرچی می‌گُم؛ کَلْکُو بَسَنْ، دوتْ پاتْ تُـوُل زَه ، کُج می‌ري ؟! می‌گِه اِشِشْ اَیْ بــِرَسُم ، سي زخم پامْ مرهم داره چیش مامْ خو مِثْ چیشمهیْ تـیـکُـوْ، هِیْ تـُپـّه‌تـُپـّه خون ریزَنْ قـُپْ اُسُّــغونیمْ سِیْ بُکُ ، شُـوْ رُو اَ گِریه نم داره بلبل تا صُب ناله‌مْــزَده تا دومن گل تر شده مردم خیالْ شُو بَـلگِ گل ، اَ نم هَــوُ شُـوْنـَمْ داره □□□□ می‌گَن که عشق پـیـریَـنْ آخُـر یه کار دسِّـش می‌ده مردَکْ وا داشتن زنْ بچه ، سِـرْ کُـر وا نامحرم داره a ei hame hosn-oy xodâ ye mehrabuni kam dâre ey-ne mesâl-e salb-o gol qadd-o bâlo-y xorram dâre ĉiŝ nag bugu daryo-y xodâ qadd-o bâlâ-ŝ tongor telâ lab nag bugu ĉiŝme-y safâ nam bi-vafo-y ĉe γam dâre bad-baxt del bad-bazt-e mo ŝow-ru mese kahre-y kalu tu kuĉe-ye eŝq-eŝ velow ŝivan-konun mâtam dâre a zendhi xo vâ ŝodom dam ru hame rosvâ ŝodom mes morde-hoy tah ĉâ ŝodom hâl mey ye zarre-y rahm dâre har-ĉi migom kalku basan do-t pâ-t tovol za koj miri ?! mige eŝ-eŝ ay berasom si zaxm-e pâm marham dâre ĉiŝ mâ-m xo mes ĉiŝme-y tikow hey toppe-toppe xun-riz-an qop ossoγuni-m sey boko ŝow-ru a gerye nam dâre bolbol tâ sob nâle-mzade tâ dumen-e gol tar ŝode mardom xiyâl-ŝu balg-e gol a nam havo ŝownam dâre □□□□□ migan ke eŝq-e piri-an âxor ye kâr dass-eŝ mide mard-ak vâ dâŝtan zan-baĉe ser-kor vâ nâ-mahran dâre
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386ساعت 10:54 توسط « آغو » \|


سلام دوستان ؛ این پست را با یک غزل به لهجه ی کازرونی در خدمتیم ، فونوتیک آن را هم می گذارم تا عزیزان غیر کازرونی هم استفاده ببرند : تو که سر تا پا مِثِ فصل باهاری ؛ دِ چتن ؟! سُوْز سُوْزیّ و مِثِ بَلگِ کُناری ؛ دِ چِتَن ؟ !! اَ غم عشق تو زرچوبه پاشیدن تُو رو مو توخ دیگه رنگ پوهیز دم رو نداری ، دِ چِتن ؟! گل که پُر خار نباشه پَرْ پَرِ دسّن می دونی مِث بُتّیْ بوسونی پُر پُرِ خاری ؛ دِ چِتَن ؟ ! او بناله که تُو آسمون ستاریْ نداره توکْ اَ آسمن چیشِت ستاره باری ، دِ چِتَن ؟! مو اَ نیشتِ حرفِ مردم ایقده ناله می دُم توکْ خودِت نیشت می زنیّ و مثل ماری د چتن مو وا پیمونه ی غم شُوْ رو خُمارُم ، بی صِفات ؛ تو اَ خون دل مو مسّ و خماری ، دِ چِتَن ؟ ! ! عاشقا همّشو مث مو کس و کاری ندارن تو خودِت سی عاشقا جُیْ کس و کاری ، دِ چتن ؟! * * * * رفیقا می گَن آغو ؛ دِ ول کُ عشق و عاشقی توک ْ تُو باغ شاعرا مثل هزاری ، دِ چِتَن ؟ ! to ke sar tâ pâ mese fasl-e bâhâri ; de ĉetan?! sowz-e sowzi-yo mese balg-e konâri ; de ĉetan ?! a γam-e hejr-e to zar-ĉube pâŝidan tu ru mo to-x dige rang-e pohiz tu ru nadâri , de ĉetan ?! gol ke por xâr na-bâŝe , par par-e dass-an miduni mese botte-y busuni por por-e xâri de ĉetan?! ou benâle ke tu âsemun setâre-y nadâre to-k a âsemun ĉiŝet setâre-bâri , de ĉetan?! mo a niŝt-e harf-e mardom eiqde nâle midom to-k xodet niŝt mizani-yo mesle mâri , de ĉetan?! mo vâ peymune-ye γam ŝow-ru xomârom bi-sefât to a xun-e del-e mo mass-o xomâri , de ĉetan?! âŝeqâ hamma-ŝu mes mo kas o kâri nadâran to xodet si âŝeqâ jo-y kas o kâri , de ĉetan?! *** * * *** rafiqâ migan âγo ; de vel-klo eŝq o âŝeqi to-k tu bâγ-e ŝâer-â mesl-e hezâri , de ĉetan?!
+ نوشته شده در دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 17:13 توسط « آغو » \|


غزل : دلم را برای تو تنگ آفریدند از اینرو ترا بی درنگ آفریدند برای فریب دل ساده ی من برای تو چشمی قشنگ آفریدند تو هم مثل من شیشه ای هستی اما دلت را از الماس و سنگ آفریدند نمی دانم اما که سیب خوشت را برای چه اینسان دو رنگ آفریدند ؟ ! مرا مثل آدم ، صبور و صمیمی ترا مثل حوّا زرنگ آفریدند مرا گر چه مرد از برای نوازش ترا گر چه زن ، بهر جنگ آفریدند 22 / 2 / 81 دوبیتی : منی که عاشق یک نیمه سیبم بجز گندم نمی گردد نصیبم مسافر می روی تنهای تنها نمی دانی که در اینجا غریبم * * * * * * مرا با غصّه تنها می گذاری به روی دوستی پا می گذاری مسافر می روی تنهای تنها در این غربت مرا جا می گذاری 28 / 2 / 81
+ نوشته شده در شنبه سوم آذر 1386ساعت 8:45 توسط « آغو » \|