زمزمه های دل

	نوروز بر همگان خجسته باد ؛
سلام دوستان ؛ دلتان همیشه بهاری باد ؛ سال نو را به همه‌ی "روشن‌آیینان " ایرانی و انیرانی تبریک می گویم و بی مقدمه سروده ای تازه و یک غزل قدیمی تقدیمتان می‌دارم : قاپ مي اندازم ميان " ما " تو ، مي نازي به اسب هايت من ، مي بازم با خرشانسي و بزغاله‌ها می‌اندیشند به شبدر های عصر قاپ مي اندازيم ميان " تـو " كه ميان گود چرخ مي زني و مي چرخند دور سرت ستارگان جهان نرسیده به بامداد قاپ مي اندازد ميان " مـن " لمس می کند مهره هایم را تا طلسم شکسته‌ی شعری باز شود - با نيم واژه هاي سه سطر پايين تر - قاپ می‌اندازی برای ماهی ها و طعمه می‌کنی سلولهای خاکستریم را اين كلّه خـر خراب تر از آن است كه مست برقصد بر ساحل کف بزنند خیزاب‌ها تا موج بگيرد ترا يا جـوّ . . . قاپ مي‌اندازند ميان " تـو . . . من . . . " ماه بر ساحل خوابيده است و خجالت مي‌كشد كه مشت بكوبد بر سنگ ؟ يا گور بكند براي خودش ؟ و تـــو . . . قاپ مي‌دزدي از دختران همسايه رم مي‌دهي گلّه هاي اسب تا اين كلّه خراب بُـز بياورد از خرشانسي و دختران جهان دور سرت بچرخند کف بزنند و بخوانند : " قاپ مي بازيم روي ساحل تو مي نازي من مي بازم تو مي نازي من مي بازم تو . . . من. . . تو . . . 22 / 12 / 86 شب فراگير شد يكي در زد تا رسيدم دو بار ديگر زد چون به او روبرو برو شدم گفتم؛ آفتاب از كدام سو سر زد گفتم اكنون كه آمدي بنشين تا بگويم چگونه او پر زد با سه‌تارم چهارگاه زدم او گرفت و سه گاه بهتر زد بعد از آن اصفهان و راه عراق شور وانگه بيات آذر زد رعشه بر تار و پود من افتاد لحظه‌اي كه به سيم آخر زد
+ نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 13:28 توسط « آغو » \|

	درباره
سیدمحمدعلی آل مجتبی (شاه امیری) متولد 14 / 3 / 1333 کازرون دوستان بیشتر « آغو » صدایم می کنند شاعر نیستم ، گاه گاهی از سر دلتنگی زمزمه هایی دارم و به خیال خودم و لطف دوستان آن را شعر نامیده ام ، بیشتر زمزمه ها در قالب غزل است ، کار هایی هم در قالب دوبیتی ، رباعی ، مثنوی و . . . دارم . گاهی هم از سر تفنن در قالب های نیمایی ، آزاد و سپید زمزمه هایی می کنم ، اعتقاد دارم شعر اگر از دل برآمده و شعریت داشته باشد هر شکل و قالبی را برای خود انتخاب کند ، شایسته و بجا خواهد بود


RSS POWERED BY BLOGFA.COM