زمزمه های دل

	"بهاریه"
ســــــــــــــــــــــلام ؛ دوستان عزیز از این که خیلی دیـر به روز شدم عذر می‌خوام ، آخه تو این مدّت هم دست و دل نداشتم ، هم گرفتار بودم ، حالا ............. پـیشاپـیـش " عـیـد نــوروز " رو به همه‌ی ایرانیان و انیرانیان خجسته‌باد می‌گم ، امیدوارم که آغازی نـیـکـو برای سالی نـیـکـو داشـته باشید . یه "بهاریه" به لهجه‌ی شیرین کازرونی و یه کار آزاد تقدیم به دوستان ، شاید مورد پسندتون واقع بشه ، شاید . . . . مو یه دشت لاله‌زارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم اُومَـدَهْمِـه گُل بیارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم حریر علف قبامَنْ که گُلِش پــِشـِنْـگِ خونـَنْ مو عروس روزگارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم مو گیسُـم بنفشه‌بـیـزَنْ ، مو چیشـُم ستاره‌بارَنْ رو بُـراقْ نسیم سُـوارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم دِ پـُشینْ اَ پشتِ منقل ، بزنین اَ خونه ها در بیشینین تو کِشت و کارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم نـَدِکینْ ایـطوْ اَ سرما ، که اَلُـوْ مُحبّـتُـم مـو اُفـْتـُـوِ سینه‌یْ دیـوارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم یه کمی اَ کِـرْ دریچه ، یه سـَـرَک بکش تـُو باخچه تا بیبینی کار و بارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم دیگه عمرِ سرما سر رَفْ ، اُفْـتُـو و بارون می‌جنگنْ شُـوْ رُو گرمِ کارو زارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم بابونه ، علف ، شقایق ، مو همِیْ‌ چي آمْـده کِردَم تا بیشینی تُـو کُـنارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم اَ چیشُم می‌بـاره شُـوْ نَمْ رو صورتْ گلوی بیابون اي اَ شُـوْ قَـنْ اَیْ می‌بارُم ، مو باهارُم ، مو باهارُم دف دف ، د د دف ، د دف ، دف دف بر کدام مـدار می‌رقصی ؟ که دف می‌گیرد ماه بر دایره زنگی‌اش و خورشید ـ از ترس ـ فرو می‌رود در اعماق سیاه تا ناهید – حلقه به گوش – بایستد بر گوشواره‌ی آسمان د دف ، دف دف دف دف ، دف دف هـو هـو یا هـو ! یا هـو ! هـو هـو که : " از در در آمدی و من از خود به در شدم " یــا ا ا ا ا ا ا ا تـــو ! خرقه از کدام طرف پـاره کنم ؟ و بـ‌چرخم به سمت تـو به سمت خودم به سمت . . . خدا میان گود می‌چرخد ، یـا تـو ؟ یـاااااااااااااااااااااا تــو ! تـو تـو دف دف دایره زنگی از کف ماه رها حوض دایـره دایـره چهره‌ات را به رقص می‌کشد بـرقص ! تـا آبـروی تمام ستارگان بـرقـصـنـد بـا تـو یـاااااااااااااااا تـــو ! یـاااااااااااااااا هـو ! یاااااااااااااااااا دف ! دف دف ، هو هو دف دف ، هو هو ماه ب هیچ مـداری نمی رقصد . تهران - 14 اسفند 87
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387ساعت 11:26 توسط « آغو » \|

	درباره
سیدمحمدعلی آل مجتبی (شاه امیری) متولد 14 / 3 / 1333 کازرون دوستان بیشتر « آغو » صدایم می کنند شاعر نیستم ، گاه گاهی از سر دلتنگی زمزمه هایی دارم و به خیال خودم و لطف دوستان آن را شعر نامیده ام ، بیشتر زمزمه ها در قالب غزل است ، کار هایی هم در قالب دوبیتی ، رباعی ، مثنوی و . . . دارم . گاهی هم از سر تفنن در قالب های نیمایی ، آزاد و سپید زمزمه هایی می کنم ، اعتقاد دارم شعر اگر از دل برآمده و شعریت داشته باشد هر شکل و قالبی را برای خود انتخاب کند ، شایسته و بجا خواهد بود


RSS POWERED BY BLOGFA.COM