ســــــــــــــــــلام !

         بعضی وقـتـهـا که به دفـتـر شـعـرم سر می‌زنـم ، بـه غزلی برخورد می‌کنم که انگار

برای چنـیـن روزهایی سـروده‌ام ، بـه ایـن یکی نگاه کنید :

بـرايـم كـــوچ از ايـنـجــــا مـقـدّر نـيـسـت ، مي‌داني

كـه بـا ايـن بـال پـروازم مـيـسّـر نـيـست ، مي داني

زمـان ، روز مـرا شـب كرد و شـب را روز ، پـي‌در‌پـي

گـذشـت ايـّام و فرصـت تا بـه آخر نيست ، مي‌داني

سپـيـدي بـر سيـاهي غالب آمد ، چشـم را ، مـو را

بـغـيـر از انـتـظــارم ، راه  ديـگـر نـيـسـت ، مي‌دانـي

تــوهـّـم بــود بـسـيـاري از آنـچــه اتـّفـاق افـتــــــــاد

حقيقت هم كه باشد ، جاي باور نيـست ، مي‌داني

تـغـافـل دشـنـه هـای دوستـي بـر گـــُرده مـي‌كـارد

زبـان طـعـنـه از شـمشـيـر كـمتـر نيست ، مي‌داني

قـلـم هـر لـحـظـه مي‌آیــد كـه بـنـويـسـد حقـايق را

ولـي ايـمـن ز پـاسخـهاي خنجـر نيست ، مي داني

دلـــــــــم لــبــريـز از خـون غـزل هاي تـب‌آلود است

و چيـزي جـز خيـالي تـلخ در سر نيست ، مي‌داني

                                   خرداد 79

              ++++++++++++++++++++++++++++

          و ایـن هم یک غزل بـا لهجه‌ی کازرونی ، فـونـوتـیـک و واژه نامه‌ی 

 آن را هم گذاشتم برای عزیزانی که با لهجه‌ی مـا آشـنـا نیستند ،

امـیـدوارم بـپـسـنـدیـد :

گفتی که مونسم  می‌شی ، تا یهـنـی مام وا یار باشم

مو نمدونسّم که می‌خوی ؛ یـه عمری بیقرار بـاشم

کویر بـیـدم بـارو شدی ، پـوهـیـز بـیـدم بـاهار شدی

می‌خواس تو باخچه‌ی دلا ، تو گل باشی مو خار باشم  ؟

تـُو پـیـری رُیْ دلـُم زدی ؛ محضی که رسوام بکنی

گفتی که وختی وا تونم : بایس که نو نیـوار باشم

مو خوش بیدم بی دغدغه ، چیلم وا خنـده واز می‌شُه

تو خواسی شو رو بـُق کنم  ، وا بـُرچ زهـر مـار باشم

چیشم خو بویسی کور باشه ، گوشم خو بویسی کر باشه

کپـُم بایس گچ بـیـگیـرم ، تـا کیْ بایـس دیـوار بـاشم ؟!

اومـد خیـال مـو شدی ، تـا  غم رفیقْ  شـُوْ مو بـاشه 

تو خـُوْ شیـریـنـت بـُکـُنـی ، آمْ مـو تا صُب بیدار باشم 

هم اي کمـُمْ بی که سي تو ، اشک بیریزم تو چیش همه

محضی که دل تو خوش باشه ، مو روسیـا وُ خوار باشم

موخ می‌دونم اَ  دسّ مو ، شو رو تو نفرین می‌کنی کْ

علیـل بـشم گوشه‌یْ خونه ،  یا مرده تو مـزار بـاشم

خو سیل چک چیلم بـُکُ ، یه رحمی اَ  دلـُم بـُکُ 

مو پـیـر شـدم ولـُم بـُکُ ، بـیـْـلا تـا فکر دار بـاشم

                     □□□□

میگه الـٰـهي دق کنی ! تو هر چی خواس دلت می‌گی ؟

نـمْـگی که مـردم بـودونن ، اُ وَخ بی اهـتـبـار بــشـُم  ؟

                                                                      6 / 3 / 88 

                       Oumad ke munes-om bâŝi , tâ yahni mâm vâ yâr bâŝom

  Mo namdonossom ke mixoy , ye omri bi-qarâr bâŝom

Kavir bidom bâru ŝodi , pqhiz bidom bâhâr ŝodi

Mixâs tu bâxĉe-ye bel-â , to gol bâŝi mo xâr bâŝom

Tu piri ro-y del-om zadi , mahzi ke rosvâ-m bokoni

Gofti ke vaxti vâ to-nom , bâyas ke now-nivâr bâŝom

Mo xoŝ bidom bi-daγdaγe , ĉil-om vâ xande vâz miŝo

To xâsi ŝow-ru boq konom , vâ borĉ-e zah-e mâr bâŝom

Ĉiŝ-om xo boysi kur bâŝe , guŝ-om xo boysi kar bâŝe

Kap-om bâyas gaĉ bigirom , tâ key bâyas divâr bâŝom 

Oumad xiyâl-e mo ŝodi , tâ γam rafiq ŝow mo bâŝe

To xow ŝirin-et bokoni , âm mo tâ sob bidâr bâŝom

Ham i kam-om bi ke si to , aŝk birizom tu ĉiŝ hame

Mahzi ke del to xoŝ bâŝe , mo ru-siyâ vo xâr bâŝom

Mo-x midunom a dass-e mo , ŝow-ru to nefrin mikoni-k

Alil beŝom guŝe-y xune , yâ morde tu mazâr bâŝom

Xo seyl-e ĉak-ĉil-om boko , ye rahmi a del-om boko

Mo pir ŝodam vel-om boko , beylâ tâ fekr-e dâr bâŝom

□□□□

Mige elâhi deq koni , to har ĉi xâs del-et migi 

Namgi ke mardom budunan , ou-vax bi-ehtebâr beŝom 

اومد که (oumad ke) = آمدی که

یهـنـی (yahni) = یعنی

نمدونسّم (namdonossom) = نمی دانستم

میخوی(mixoy) = می‌خواهی

بارو (bâru) = باران

باهار (bâhâr) = بهار

میخواس (mixâs) = می‌خواستی

باخچه (bâxĉe) = باغچه

رُیْ (roy) = راهِ

نیوار (nivâr) = از اتباع است و معنی خاصی ندارد ، مثل «پخت» در «رخت و پخت»

چیل (ĉil) = لبها ، دهان

خواسی (xâsi) = خواستی

بـُق کنم (boq konom) = غمگین و خاموش شوم

برچ (borĉ) = بـرج

خو (xo) = خب ، که

بویسی (boysi) = باید که ، بایست که

کپـُم (kap-om) = دهانم

بایس (bâyas) = باید ، بایست

شـُوْ (ŝow) = شب

خـُوْ (xow) = خواب

صُب (sob) = صبح

اَ (a) = از 

شو رو (ŝow-ru) = شبانه روز 

می‌کنی کْ (mikoni-k) = می‌کنی که 

علیـل (alil) = بیمار ، از پا افتاده

چک (ĉak) = از اتباع است بدون معنی با این تفاوت که قبل از متبوع خود می‌آید ، مانند : «چک و چونه»

بـُکُ (boko) = بکـُن 

ولـُم (vel-om) = رهایم[کن] ، آزادم [کن]

بـیـْـلا (beylâ) = بگذار

میگی (migi) = می‌گویی

نمْگی (namgi) = نمی‌گویی

 اُ وَخ (ou-vax) = آن‌وقت

اهتبار (ehtebâr) = اعتبار

بشـُم (beŝom) = بشوم