معمولاً کار های من در قالب غزل است اما گاهی شعر در قالبی دیگر می نشیند که دیگه تقصیر از من نیست و کاستی ها از من است که شاعر بودن را ادعا کرده ام بی آنکه شاعر باشم ، با این همه از نقد و نظر محرومم نکنید که سخت نیازمند نظرات شمایم .

با این سپید چه نظری دارید ؟

درمن

به گستره‌ی تنفس جاری باش ؛

تا باد ،

          در امتداد دست هایت

                 حیران براندم – بر موج –

     و

شرجی این چشمهای خیره به ساحل

 بخیساند

پیراهن آویزان

                 بر بادبان لنج .

دم کرده است ،

             تقلاّی دیشب دریا

                   در عبور بازدمهایم

   و

 کف نشسته بر سواحل سنگی

انگار ؛

          دست بی‌نمک ام – تا صبح –

  پاروی قایق شکسته ای شده باشد

                               در دست های باد

بر من ببار ؛

تا خاک شور را

                    بر دوش بگیرم و برخیزم

                    عبور کنم از لا به لای ریگ

                        و حل شوم در نیل

           راهی نمانده تا خلیج بزرگ چشمانت

شب را ،

            فانوس می‌آویزم بر دماغه‌ی قایق

      و

چشم می دوزم به سمت ستاره ها ...

                                             ترسی نیست .

                                                    8 / 4 / 86

این هم یک غزل کازرونی دیگه برای دوستانی که خواسته بودند :

اَ اي همه حُسنوی خدا یه مهربونی کم داره

اِیْنه مثال سلب و گل قدّ و بالوی خرّم داره

چیش نگْ بُوگو دریویْ خدا،قدّ وبالش تُنگُر طِلا

لب نگْ بُوگو چیشمِیْ صفا،نم بی وفوی چه غم داره ؟!

بدبخت،دلْ بدبختِ مو ، شُوْ رُو مثِ کَهره‌یْ کَلُو

تُو کوچه‌یِ عشقِش وِلُوْ ، شیوَن کُنون ، ماتم داره

اَ زندهي خو واشدُم ، دَم رُو همه رسوا شدُم

مِثْ مُردُهوی ته چا شدُم، حالْ مِیْ یه ذرّه‌یْ رحم داره ؟!

هرچی می‌گُم؛ کَلْکُو بَسَنْ، دوتْ پاتْ تُـوُل زَه ، کُج می‌ري ؟!

می‌گِه اِشِشْ اَیْ بــِرَسُم ، سي زخم پامْ مرهم داره

چیش مامْ خو مِثْ چیشمهیْ تـیـکُـوْ، هِیْ تـُپـّه‌تـُپـّه خون ریزَنْ

قـُپْ اُسُّــغونیمْ سِیْ بُکُ ، شُـوْ رُو اَ گِریه نم داره

بلبل تا صُب ناله‌مْــزَده تا دومن گل تر شده

مردم خیالْ شُو بَـلگِ گل ، اَ نم هَــوُ  شُـوْنـَمْ داره

                □□□□

می‌گَن که عشق پـیـریَـنْ آخُـر یه کار دسِّـش می‌ده

مردَکْ وا داشتن زنْ بچه ، سِـرْ کُـر وا نامحرم داره

  a ei hame hosn-oy xodâ ye mehrabuni kam dâre

ey-ne mesâl-e salb-o gol qadd-o bâlo-y xorram dâre

ĉiŝ nag bugu daryo-y xodâ qadd-o bâlâ-ŝ tongor telâ

lab nag bugu ĉiŝme-y safâ nam bi-vafo-y ĉe γam dâre

bad-baxt del bad-bazt-e mo ŝow-ru mese kahre-y kalu

tu kuĉe-ye eŝq-eŝ velow ŝivan-konun mâtam dâre

a zendhi xo vâ ŝodom dam ru hame rosvâ ŝodom

mes morde-hoy tah ĉâ ŝodom hâl mey ye zarre-y rahm dâre

har-ĉi migom kalku basan do-t pâ-t tovol za koj miri ?!

mige eŝ-eŝ ay berasom si zaxm-e pâm marham dâre

ĉiŝ mâ-m xo mes ĉiŝme-y tikow hey toppe-toppe xun-riz-an

qop ossoγuni-m sey boko ŝow-ru a gerye nam dâre

bolbol tâ sob nâle-mzade tâ dumen-e gol tar ŝode

mardom xiyâl-ŝu balg-e gol a nam havo ŝownam dâre

                                          □□□□□

migan ke eŝq-e piri-an âxor ye kâr dass-eŝ mide

mard-ak vâ dâŝtan zan-baĉe ser-kor vâ nâ-mahran dâre